Als de zomer voor iedereen feest is, behalve voor jou

Misschien kom je net uit een relatie, of ben je al een tijdje zonder partner. Misschien is je sociale netwerk klein, of past het niet meer bij wie je nu bent. Dan kan de zomer confronterend zijn.

De terrassen zijn druk. De socials staan vol met foto's van vriendinnen in de zon, gezinnen op het strand, mensen die lachen met een glas rosé in hun hand.

En jij zit thuis. Of je bent wel buiten, maar voelt je alleen in de drukte.

De zomer is mooi. Maar soms maakt hij ook pijnlijk zichtbaar wat je mist.

Als iedereen naar buiten gaat

Er is iets met de zomer dat alles groter maakt.

De dagen zijn lang. De wereld is uitbundig. Overal mensen die samenzijn, genieten, verbinding zoeken en vinden.

En als jij net uit een relatie bent, of al een tijdje alleen, dan voelt die drukte soms zwaarder dan de stilte van een grijze novemberdag.

Niet omdat je niet van de zomer houdt. Maar omdat de zomer laat zien wat er niet is.

Het gevoel dat je er niet bij hoort

Het is niet zomaar eenzaamheid. Het is het gevoel dat iedereen een plek heeft, behalve jij.

Dat de wereld in tweeën is verdeeld. Mensen met plannen en mensen zonder. Mensen die gezien worden en mensen die wachten tot iemand aan ze denkt.

Dat gevoel heeft weinig met de zomer te maken. De zomer maakt het alleen zichtbaarder.

Want onder dat gevoel van er niet bij horen zit iets anders. Iets dat er al langer is.

Het gevoel niet goed genoeg te zijn. Niet belangrijk genoeg. Niet de moeite waard om voor te kiezen.

Wat de zomer zichtbaar maakt

Dat zijn geen waarheden. Maar ze voelen wel echt.

En ze worden luider op een zonnige zaterdag als je telefoon stilblijft en je naar buiten kijkt waar de buren barbecueën en de kinderen in de straat spelen.

Dan is het niet de eenzaamheid die pijn doet. Het is de overtuiging die eronder zit. Dat jij er minder toe doet. Dat jouw plek in het geheel kleiner is dan die van een ander.

Maar hier is het ding: dat gevoel verdwijnt niet als je thuis blijft wachten.

Wachten of bewegen

De neiging is om te wachten. Tot iemand belt. Tot iemand vraagt. Tot iemand jou kiest.

Maar als je geluk hebt vraagt iemand je. Wil je zekerheid, dan ga je zelf op actie uit.

Ik sprak onlangs een man die net gescheiden was. Hij voelde precies wat jij misschien nu voelt. Alleen. Niet weten waar hij moest beginnen. Het gevoel dat iedereen al een plek had behalve hij.

Hij sloot zich aan bij een club waar mensen nieuwe vrienden leren kennen. Met die club gaat hij naar festivals, evenementen, uitjes. Hij heeft inmiddels een hele nieuwe vriendengroep gemaakt.

Wat hem het meest raakte? Dat nieuwkomers altijd warm worden ontvangen. Omdat iedereen daar weet hoe spannend en eng het is om als nieuwkomer in je eentje ergens op af te stappen. Ze begrijpen het. Omdat ze er zelf ook zijn geweest.

De stap is klein. De drempel voelt groot.

Dat is het enige verschil tussen wachten en bewegen. Niet of je het kunt. Maar of je het durft. De beslissing om te gaan, ook als het spannend is.

En ja, het is spannend. Maar de ergste afloop die je voorstelt, dat je daar de hele avond alleen staat, is zelden wat er echt gebeurt. 

Verbinding begint niet bij een ander die jou kiest. Het begint bij jou die jezelf kiest.

De stap maakt voor een avond buiten je comfortzone. Voor een club, een activiteit, een plek waar mensen zijn die jou nog niet kennen maar wel kunnen leren kennen.

Want wat ik zie bij vrouwen die deze stap zetten: ze komen zichtbaar veranderd terug. Meer zelfverzekerd.

Omdat ze hebben bewezen aan zichzelf dat ze het kunnen. Dat ze er wel degelijk bij horen. Dat de wereld niet instort als je iets doet wat spannend en ongemakkelijk voelt. 

Dat is het moment waarop het zelfvertrouwen begint te groeien. Niet door erover na te denken. Maar door te doen.

Elke keer dat je een stap zet die ongemakkelijk voelt en toch gaat, wordt de volgende stap iets makkelijker. Zo bouw je niet alleen een sociaal leven op. Je bouwt aan de relatie met jezelf.

Deze zomer hoeft niet voorbij te gaan zonder dat je hem voelt

Je hoeft niet te wachten tot september. Tot het weer grijs is. Tot de drukte voorbij is en je het gevoel kunt wegschuiven.

Je kunt nu een stap zetten. Klein. Concreet. Eentje die jij kiest.

Omdat jij hebt besloten dat je er ook bij hoort.

Dat is regie. En die begint altijd bij jou.