Contact met je schoonfamilie na een scheiding
In mijn werk zie ik het regelmatig gebeuren: na een scheiding wil één van de ex-partners contact blijven houden met de schoonfamilie. En evenvaak is die wens er ook vanuit de schoonfamilie zelf.
Maar lang niet altijd staat de andere ex-partner daarachter.
Sterker nog, die wil het contact soms juist beperken of helemaal stoppen.
En dan wordt het ingewikkeld.
Als er kinderen bij betrokken zijn, wordt het complexer
Zeker als er kinderen bij betrokken zijn, en in mijn werk is dat altijd zo. Want dan gaat het niet alleen meer over twee volwassenen die ieder hun eigen weg zoeken.
Dan gaat het ook over opa’s en oma’s.
Over tantes en ooms.
Over neven en nichten.
Over een netwerk dat ooit vanzelfsprekend voelde, maar dat na een breuk ineens niet meer zo voor de hand ligt.
Waarom het contact met schoonfamilie spanning kan geven
In de situaties waarin één van de ex-partners moeite heeft met dat contact, speelt er vaak een diepere laag.
Het komt regelmatig voor dat deze ex-partner zelf al langer een moeizame relatie heeft met de eigen familie. Soms was er weinig contact, soms stond die familie al op afstand. Tegelijkertijd zie je vaak dat juist de andere partner tijdens de relatie degene was die de verbinding in stand hield. Die belde, langsging, uitnodigde.
Die twee lijnen komen na een scheiding samen.
De één wil de band met de schoonfamilie blijven koesteren, ook voor de kinderen. Vanuit vertrouwdheid en continuïteit.
De ander ervaart datzelfde contact juist als iets wat schuurt. Niet vanzelfsprekend. Soms zelfs als iets dat niet goed voelt.
En precies daar ontstaat de spanning.
Mag je contact houden met je ex-schoonfamilie?
En hoe ga je hier dan mee om?
Nuchter bekeken is het eenvoudig: als volwassene bepaal je zelf met wie je wel of geen contact hebt. Daar gaat een ander in principe niet over.
Maar na een scheiding ligt dat minder rechtlijnig.
Want je keuzes raken niet alleen jou.
Ze raken ook je ex-partner.
En misschien nog wel het meest de kinderen. Want wat als zij graag hun opa en oma zien? Hun nichtjes en neefjes? En dat contact via de andere ouder niet of nauwelijks tot stand komt?
Ga je een grens over als je contact houdt?
Dus de vraag wordt al snel: ga je een grens over als je besluit het contact met je ex-schoonfamilie te behouden, terwijl je ex-partner dat liever niet wil?
Het eerlijke antwoord is: soms wel. En soms ook niet.
Het hangt er namelijk vanaf waar die wens van de ander vandaan komt.
Soms speelt er oude pijn mee. Ervaringen uit de jeugd die maken dat iemand zijn eigen ouders als onveilig of belastend ervaart. Gevoelens die vaak diep zitten en niet zomaar verdwijnen.
Tegelijkertijd zie je ook dat die beleving niet altijd één op één betekent dat diezelfde ouders geen goede opa of oma kunnen zijn voor de kleinkinderen. Iemand kan als ouder tekortgeschoten zijn, en toch op een waardevolle manier aanwezig zijn als grootouder.
Dat maakt het ingewikkeld.
Want wat voor de één voelt als beschermen, kan voor de ander voelen als onnodig afsluiten. En andersom kan wat voor de één vertrouwd en waardevol is, voor de ander juist spanning oproepen.
En ook: wat betekent dat contact voor jou?
Is het iets wat echt van waarde is voor jou en voor de kinderen?
Of is het een manier om iets vast te houden wat eigenlijk al voorbij is? Wil je op die manier nog niet helemaal afscheid nemen van je relatie?
Dit zijn geen makkelijke vragen.
En er is geen simpele regel die je kunt volgen.
Wat wel helpt, is om eerlijk te kijken.
Niet alleen naar wat je wil, maar ook naar wat je keuze betekent. Voor jezelf, voor de ander en voor de kinderen.
Welk doel heeft het contact met de schoonfamilie voor jou?
Is het vooral belangrijk omdat je wilt dat de kinderen die kant van de familie blijven zien? En hoe loopt dat contact als het via de andere ouder gaat? Is dat er al, of juist niet?
Of is het voor jou meer geworden dan dat? Ben je je schoonfamilie in de loop der jaren gaan zien als je eigen familie?
Dat maakt verschil.
Want hoe begrijpelijk het ook is dat die band blijft voelen als iets van jou, de werkelijkheid is vaak dat posities verschuiven. Zeker na verloop van tijd, en al helemaal als er nieuwe partners in beeld komen.
Dat hoeft niet te betekenen dat het contact moet verdwijnen, maar wel dat het zelden hetzelfde blijft.
En dat vraagt om een afweging die op dat moment het meest klopt.
Dat kan ook betekenen, hoe pijnlijk soms ook, dat jouw plek binnen de schoonfamilie verschuift, terwijl de kinderen hun plek daar wél blijven behouden.
Herken je jezelf hierin? Merk je dat je soms heel goed weet wat je voelt en wat je wilt maar dat je het niet durft uit te spreken? Of ben je dat juist een beetje kwijtgeraakt? In mijn online trajecten help ik je om de aandacht weer terug te brengen naar jezelf, zodat je stap voor stap weer dichter bij jezelf komt en bij wat past bij wie jij bent.