Stop de strijd.

Waar rouw, na een scheiding, een weg naar buiten zoekt

Misschien herken je het uit je eigen ervaring: de scheiding is uitgesproken, maar de strijd is nog niet voorbij. Elke app, elk gesprek kan opnieuw olie op het vuur gooien. Woede, teleurstelling, de drang dat de ander moet voelen wat jij voelt, het trekt je mee.

In mijn werk met gescheiden ouders zie ik hoe verdriet en onmacht dan kunnen verharden tot een verbeten gevecht.

Waar rouw, na een scheiding, een uitweg zoekt, verandert dit vaak in een nare strijd.

En ja, ik begrijp waar die felheid vandaan komt.

De eerste woede

De eerste woede kan verwoestend voelen. Zeker als er ontrouw in het spel is. Of als er plots een nieuwe partner opduikt eentje die er waarschijnlijk al was toen jij nog dacht dat jullie samen waren.

Dan wil je hem raken waar het hem het meeste pijn doet. In zijn trots, zijn portemonne, zijn vaderschap. Je wilt dat hij voelt wat jij voelt.

Die reflex is menselijk. De eerste pijn zoekt een uitweg. Schelden, schreeuwen, desnoods een keer de huid vol tieren, het kan opluchten, het mag. Laat het er vooral uit.

Wanneer de strijd je overneemt

Maar in de strijd blijven dat is iets anders. Voor mij is dat verspilde energie. Het kan even als overwinning voelen als je hem ergens hebt geraakt, maar ook daar liggen grenzen.

Ik ontmoet vrouwen die zich zo vastbijten in het gevecht dat er bijna niets anders meer overblijft. De strijd wordt hun verhaal. En langzaam raakt hun leven erdoor vergiftigd.

Even vaak zie ik hoe het gevecht zich naar de kinderen verplaatst. Er wordt moeilijk gedaan over de omgangsregeling, er worden onmogelijke eisen gesteld. Iedere extra kindtijd bij de ander moet vereffend worden. Alimentatie wordt een wapen: de hoogte, het tijdstip van betalen, elke euro wordt een nieuwe aanleiding voor ruzie. Het lijkt dan alsof het nog maar om één ding gaat: wie er wint.

Maar het gaat niet eens om winnen. Het gaat om de pijn, het onrecht dat jou is aangedaan en het verlangen daarin erkend te worden.

Recht halen of loslaten

Ja, het is regelmatig ook écht oneerlijk. In mijn werk zie ik vaak dat alimentatie niet (op tijd) of te weinig wordt betaald. Er worden rechtszaken gevoerd, soms jarenlang.

En ik begrijp dat je je recht wilt halen. Het voelt oneerlijk dat hij wel geld heeft voor verre vakanties met zijn nieuwe partner terwijl jij met de kinderen elk dubbeltje moet omdraaien. Het steekt wanneer een weekje Nederlandse camping voor jou als een rib uit je lijf voelt, en hij met zijn nieuwbakken gezinnetje op een tropisch eiland bivakeert.

Maar ik zie ook hoe lelijk het kan worden. Hoe schadelijk het kan zijn voor de kinderen die ongewild het gewicht van al die spanning dragen.

De strijd gaat steeds meer over het verleden, terwijl je huidige leven intussen stilstaat.

De valkuil van de slachtofferrol

Wat ik ook vaak zie: vrouwen die blijven hopen dat hun ex ooit erkenning zal geven. Soms zijn ze al tien jaar of langer uit de relatie en nog steeds niet los. Er blijven verwachtingen naar de ex partner toe die waarschijnlijk nooit worden waargemaakt. Dat was al zo in de relatie en dat blijft evengoed zo na de relatie.

En zo lijkt alles om die ander te blijven draaien, zijn schuld, zijn onvermogen, zijn invloed op hun leven.

Ik denk dan: Vrouw, je hebt alles in je om een mooi leven voor jezelf te gaan maken, zonder dat je daarvoor iets van die ander nodig hebt.

Het is niet makkelijk, en het kan rauw voelen om te erkennen dat hij waarschijnlijk nooit zal geven waar je op hoopt. Dat je waarschijnlijk nooit die erkenning krijgt waar je naar verlangt en dat hij zijn verantwoordelijkheid niet zal nemen.

Maar pas wanneer je dat aanvaardt en leert verdragen, komt er ruimte om los te laten. En je energie te richten op je eigen leven. Richting toekomst.

Erkennen zonder erin te blijven hangen

Ja, het is oneerlijk. Dat staat vast. Dat mag je voelen. En dan?

Blijf je in de gedachte hangen "het is jouw schuld dat ik het zo moeilijk heb"?  Of kies je ervoor om jezelf terug te halen naar het hier en nu, naar waar je wél invloed op heb?

De weg naar eigen regie

Dat betekent: je eigen financiën vergroten, onafhankelijkheid opbouwen. Zodat je toekomst niet bepaald wordt door wat een ander wel of niet geeft, maar door wat jij zelf creëert.

Het voelt soms verre van eerlijk. Maar het is de enige richting waar je lucht van krijg.

Mijn keuze

En dat is waar ik voor kies. Vrijheid. Ik ga niet strijden om alimentatie dat mij door de ander wordt onthouden. Of om vergelding voor het onrecht dat mij is aangedaan. Ik geloof dat karma zijn werk wel doet, dat is niet mijn taak.

Ik wil loskomen van dat gevecht en ruimte maken voor het leven dat ik wél wil.
Een leven waarin ik niet langer afhankelijk ben van wat de ander mij wel of niet geeft, gunt of onthoudt,
maar waarin ik zelf de richting bepaal.

Daar wil ik mijn volle aandacht en energie op richten.
Omdat dáár, in die beweging naar binnen en naar voren, echte vrijheid begint.

Wil jij ontdekken wat jij werkelijk nodig hebt in je relaties en in je leven,
waar jouw oude verhaal vandaan komt en hoe je het kunt herschrijven? Waar je wél invloed op hebt?
In mijn online traject Verander jouw relatiepatroon begeleid ik je om patronen te doorbreken en weer vanuit eigen verantwoordelijkheid te leven.