Voor jezelf kiezen: waarom het geen egoïsme is

Wat betekent voor jezelf kiezen?

“Voor jezelf kiezen.”

Het klinkt krachtig. Maar ook een beetje beladen.
Voor veel mensen voelt het als: hard zijn, afstand nemen, anderen teleurstellen, of zelfs egoïstisch zijn.

En dus doen ze het niet. Of half.

Ze blijven geven. Aanpassen. Rekening houden.
Tot ze ergens onderweg zichzelf een beetje kwijtraken.

Niet in één keer. Maar langzaam.

En dat is precies waar het vaak misgaat.

Voor jezelf kiezen betekent niet dat je altijd je zin doordrukt.
Het betekent ook niet dat je geen rekening meer houdt met een ander.

Het betekent dat je jezelf meeneemt in de keuzes die je maakt.
Dat je niet automatisch de ander voor laat gaan, terwijl er van binnen iets schuurt.

Dat je stilstaat bij vragen als: wat heb ik nodig, wat voelt kloppend voor mij, waar ga ik over mijn eigen grens heen.
Voor jezelf kiezen is niet harder worden. Het is eerlijker worden.

Hoe ziet voor jezelf kiezen eruit?

Mensen die goed voor zichzelf kunnen kiezen, nemen zichzelf serieus. Je ziet je eigen behoeften, grenzen en gevoelens niet als iets wat lastig is, maar als iets wat er gewoon mag zijn.

Je geeft om jezelf. Niet op een opgeblazen manier, maar op een rustige, vanzelfsprekende manier.
Je zorgt voor jezelf, ook als niemand anders dat doet. En je wacht niet tot het te laat is.

Dat betekent niet dat je altijd perfect je grenzen aangeeft of dat je nooit twijfelt.
Het betekent dat je jezelf niet structureel op de laatste plek zet.

En dat maakt een wereld van verschil.

Waarom is voor jezelf kiezen zo moeilijk?

Veel mensen hebben ooit geleerd dat liefde betekent: geven.
Zorgen. Aanpassen. Begrijpen. De sfeer goed houden.

En ergens klopt dat ook. Alleen niet als het ten koste van jezelf gaat.

Ik heb daar zelf ook lang in gezeten.
Het idee dat als de ander gelukkig is, ik het ook ben.
Dat als de ander het goed heeft, ik het ook goed heb.

En dat klinkt liefdevol. Bijna nobel.

Maar in de praktijk betekende het vooral dat ik mezelf steeds een stukje verder naar de achtergrond schoof.
Want wat ik nodig had, werd steeds minder belangrijk. Soms zelfs helemaal niet meer gezien.

En dat houd je een tijd vol. Tot het ergens begint te wringen.

Wat gebeurt er als je jezelf blijft aanpassen in een relatie?

In relaties gaat het daar vaak mis.

Je gaat je terugtrekken.
Je gaat dingen vermijden.
Je reageert kortaf, sneller geïrriteerd, soms boos.

Zo wil je helemaal niet zijn. Maar iets in jou heeft al te lang geen ruimte gekregen.
Dat breekt op.

Je merkt dat je verwijten gaat maken.
Of dat je stil wordt en wacht tot het eindelijk jouw beurt is om belangrijk te zijn.

En zonder dat je het doorhebt, gebeurt er nog iets.
Je maakt de ander verantwoordelijk voor jouw grenzen.

Je hoopt dat de ander aanvoelt waar jouw grens ligt.
Dat die rekening houdt met wat jij nodig hebt.
Dat die jou geeft wat jij zelf niet uitspreekt.

En als dat niet gebeurt, voelt het alsof de ander tekortschiet.

Terwijl jij jezelf daar allang voorbij bent gegaan.

Patronen: waarom je jezelf blijft wegcijferen

Want dan ontstaat er iets wat je misschien herkent:

Je zegt ja, terwijl je nee voelt.
Je houdt rekening met de ander, maar niet met jezelf.
Je raakt moe, geïrriteerd of leeg, en snapt niet precies waarom.

Dat is geen fase. Dat is een patroon.

Mensen die moeite hebben om zichzelf voorop te zetten of serieus te nemen, hebben dat niet zomaar.
Er is vaak ergens een moment geweest waarop ze hebben geleerd dat hun eigen behoeften minder belangrijk zijn.

Dat het beter is om het belang van de ander voorop te zetten.
Dat je pas “goed” bezig bent als de ander tevreden is.
Dat rekening houden belangrijker is dan eerlijk zijn over wat jij voelt.

En dus ben je je gaan aanpassen.
Omdat het ooit werkte.
Omdat het rust gaf. Of verbinding. Of erkenning.

Alleen zit daar een keerzijde aan

Want als je blijft handelen vanuit dat oude uitgangspunt, raak je jezelf steeds een stukje kwijt.
En dan voelt “voor jezelf kiezen” ineens als iets groots en spannends.

Terwijl het eigenlijk begint bij iets kleins:
Serieus nemen wat er in jou leeft.

En zelfs dát kan al iets oproepen.

Want op het moment dat je een keer wél voor jezelf kiest, kan er ineens een schuldgevoel naar boven komen.

Alsof je iets verkeerd doet.
Alsof je alleen maar aan jezelf denkt.
Alsof je de ander tekortdoet.

Dat gevoel kan zo sterk zijn dat je alsnog teruggaat naar wat je gewend bent.

Toch zegt dat schuldgevoel niet dat je fout zit.
Het zegt dat je iets anders doet dan je gewend bent.

Dat je uit je comfort stapt.
Dat je een oude beweging doorbreekt.

Als je lange tijd gewend bent geweest om jezelf aan te passen, voelt het onnatuurlijk om dat niet meer te doen.

En wat nieuw is, voelt vaak ongemakkelijk.
Niet omdat het niet klopt, maar omdat je het nog niet gewend bent.

Dat is het punt waarop veel mensen afhaken.
Terwijl daar juist de verandering zit.

Is voor jezelf kiezen egoïstisch?

Egoïsme is: alleen jezelf zien, zonder oog voor de ander.
Voor jezelf kiezen is: jezelf óók zien, naast de ander.

Dat is een groot verschil.

Sterker nog, als je jezelf structureel overslaat, komt dat uiteindelijk altijd terug in de relatie.

In irritatie. In afstand. In verwijten. Of in het gevoel dat je niet echt gezien wordt.
Omdat jij jezelf niet zichtbaar maakt.

Een relatie waarin maar één iemand zich aanpast, raakt uit balans.

Voor jezelf kiezen binnen een relatie

In een gezonde relatie gaat het niet om wie er wint. Jullie zijn geen concurrenten van elkaar.

Het gaat om ruimte. En elkaar iets gunnen.
Ruimte voor twee mensen, met ieder hun eigen behoeften, grenzen en verlangens.

Dat betekent soms dat jij iets nodig hebt wat de ander niet meteen begrijpt.
Dat je een grens aangeeft.
Dat je niet overal in meegaat.

En ja, soms betekent het ook dat de ander teleurgesteld is.
Dat hoort erbij.

Voor jezelf kiezen is niet de ander minder belangrijk maken.
Het betekent dat je uitspreekt wat je voelt, wat je nodig hebt en waar je grens ligt.

Dat maakt een relatie eerlijker.

Voor jezelf kiezen zonder relatie

En zonder romantische relatie is het net zo belangrijk.
Want je hebt altijd relaties in je leven.

Met je kinderen.
Met familie.
Met vrienden.
Met collega’s.

In al die rollen kun je jezelf voorbijlopen.

Door te blijven doorgaan.
Door verwachtingen van anderen te volgen.
Door te doen wat er van je gevraagd wordt, zonder stil te staan bij wat jij nodig hebt.

Voor jezelf kiezen betekent dan: stilstaan, voelen, bijstellen.
En keuzes maken die kloppen voor jou.

Niet alleen als partner, maar in elke relatie waarin je jezelf tegenkomt.

De balans tussen geven en nemen in een relatie

Het gaat om bewegen tussen geven en ontvangen.

Soms geef je meer. Soms neem je ruimte.
En in een gezonde dynamiek zit daar wederkerigheid in.

Je gunt de ander zijn ruimte. En je gunt jezelf die ook.
Zonder er een strijd van te maken.

Een eerlijke vraag aan jezelf

Misschien is dit een mooie vraag:

Neem ik mezelf serieus in de keuzes die ik maak?

Laat dat je vertrekpunt zijn in de keuzes die je maakt.
Niet alleen in de grote momenten, maar juist in de kleine, dagelijkse dingen waarin je jezelf makkelijk voorbijloopt.

Daar maak je het verschil 💜

Leren hoe je jouw patronen verandert en jezelf meer laat zien in relaties?

In mijn online traject Verander je relatiepatroon ga je stap voor stap ontdekken waarom je doet wat je doet, je partnerkeuzes, waar je jezelf onderweg kwijtraakt en hoe je weer dichter bij jezelf blijft.

Zodat je niet alleen begrijpt wat er gebeurt, maar het ook anders gaat doen.