Waarom je blijft terwijl je eigenlijk wil gaan
“We deden alles op zijn manier. Dat was meestal niet mijn manier. Ik dacht steeds vaker: laat maar. Blijkbaar doen we het zo.”
“Ik was de discussies zat, alles werd zo moeilijk en groots daardoor. Ik ging steeds minder het gesprek aan. Het heeft toch geen zin, dacht ik dan.”
“Ja, hij beloofde er meer voor mij en de kinderen te zijn. Maar ik zag het niet gebeuren. Ik voelde er weinig voor om het weer te vragen. Dan was ík die zeur. Hij wist het toch? Uiteindelijk kwam het gewoon weer op mij neer.”
Dit zijn veelgehoorde uitspraken die ik in mijn werk als scheidingsbehandelaar hoor. Vrouwen die zichzelf stukje bij beetje inleveren. Moe zijn van het praten. Moe van het uitleggen. Teleurgesteld in de partner, maar misschien nog wel meer in zichzelf.
En toch, ondanks de gedachte: “zo wil ik het niet”, blijven ze.
Ze hebben duizend scenario’s in hun hoofd gehad waarin ze vertrokken.
Ze zagen het al helemaal voor zich, een ander huis, een nieuw begin, rust.
Maar dan komen de twijfels.
De angst om alleen te zijn.
De kinderen.
De financiële onzekerheid.
De hoop dat het misschien toch nog goedkomt.
En dus bleven ze. Tegen beter weten in.
Omdat vertrekken enorme gevolgen heeft en doodeng voelt.
Voor de helderheid: Dit gaat niet over de eerste de beste ruzie. Het gaat over relaties waarin je keer op keer hebt geïnvesteerd, het gesprek bent blijven voeren, en waar het tóch van één kant blijft komen.
Deze dynamiek is niet exclusief voor vrouwen. In mijn werk met gescheiden ouders hoor ik dit ook van mannen terug, al is het minder vaak.
Ik ging het bij mezelf zoeken
Ik heb dat ook gedaan, hoor. Tegen beter weten in blijven.
Ik deed zelfs een hele yogaopleiding, om rust in mezelf te vinden. Zodat ik kon leren omgaan met de stress in mijn relatie. Geen verwachtingen meer hebben, blij zijn met wat er wel is, dat leek me de oplossing.
Maar hoe meer ik mezelf probeerde te sussen, hoe verder ik bij mezelf vandaan raakte.
Want hoe rustig je ook ademhaalt op een yogamat: Als je in een relatie keer op keer je eigen grens opschuift, dan lost geen enkele ademhaling dat op.
Overigens bleek mediteren op een matje nou ook niet echt mijn talent, daar ligt nog wel wat werk te doen.
Soms vraagt liefde om begrenzing
Liefde vraagt niet altijd om méér begrip, maar soms juist om begrenzing. Om jezelf serieus te nemen.
Jezelf durven aankijken: “Wat heb ík eigenlijk nodig, mag en kan dat er zijn?”
Bang voor het onbekende
Ik wist heel goed wat ik nodig had. En ook dat ik dit niet in de relatie kreeg. Toch klampte ik me vast aan de potentie die ik dacht te zien, in plaats van de realiteit onder ogen te komen en afscheid te nemen.
Onbewust hield ik mezelf voor dat er nog hoop was.
In werkelijkheid was het angst die me vasthield.
Die verlammende vrees voor het onbekende, voor het alleen zijn, voor het verdriet. Als trouw blijven aan jezelf een prijs heeft die je leven op z’n kop zet, blijkt die ineens niet zo makkelijk te nemen.
De spiegel in mijn werk
Terwijl ik in mijn werk anderen begeleidde bij hun relatieproblemen, zag ik mijn eigen relatiepatronen niet. Je kunt het allemaal zó goed zien bij een ander, maar voor jezelf heb je die bekende blinde vlekken.
De kracht van erkenning
Na mijn relatiebreuk hielp het me enorm dat ik collega’s om me heen had in dit vakgebied. Mensen bij wie ik mijn verhaal kon delen, zonder oordeel. Die luisterden. Die me de ruimte gaven om boos te zijn. Verdrietig. Verward.
De erkenning die ik daar vond, was zó helpend in mijn proces van verwerking. En mijn werk, met hoogconflict scheidingen, liet me zien hoe ik het niet wilde. Ik wilde niet vast blijven zitten in boosheid, verdriet of strijd.
Het keerpunt
En precies daar begon mijn eigen groei: met loslaten van het oude verhaal. Me niet laten tegenhouden door angst of onzekerheid.
Misschien herken je dezelfde twijfel of angsten.
Weet dan: het is oké dat het eng voelt, dat het verdrietig is, dat je denkt: ik durf dit niet.
Loslaten is een proces
Het hoeft niet in grote sprongen, maar in kleine, soms wankele stappen.
Elke stap telt, ook als het lijkt alsof je geen meter vooruitkomt. Gun jezelf de tijd.
Blijf je verhaal delen met iemand die je vertrouwt of een professional.
Praten lucht op, geeft ruimte aan wat je voelt en helpt je om het niet alleen te dragen.
Vergeet niet: je bent sterker dan je nu misschien denkt.
Elke kleine beweging vooruit brengt je dichter bij herstel.