De pijnlijkste afwijzing is niet die van de ander

Je hebt jarenlang voor je gehouden wat je werkelijk vond. Ja gezegd terwijl je nee bedoelde. Kleiner gemaakt wat je voelde, groter gemaakt wat de ander nodig had.

Jezelf aanpassen om afwijzing te voorkomen

Allemaal om maar niet afgewezen te worden. Misschien was je je daar niet eens echt van bewust. Misschien zei je tegen jezelf dat je ‘niet zo moeilijk’ was. Dat je gewoon flexibeler was dan de ander. Dat jij je makkelijker kon aanpassen.

Zelfafwijzing in een relatie herkennen

Wat ik vaak zie, is dat dit patroon pas echt pijn gaat doen wanneer iemand beseft wat ze zichzelf ondertussen heeft aangedaan. Want terwijl je je aanpaste aan de ander, wees je jezelf structureel af. Keer op keer. Bijna als vanzelfsprekend.

Zelfafwijzing is misschien wel de pijnlijkste afwijzing van allemaal.

Omdat het zo stil gebeurt. Sluimerend.

Waarom je eigen behoeften steeds minder ruimte krijgen

Je went eraan. Maar op een manier die je steeds verder bij jezelf vandaan brengt. Je went eraan dat jij er minder toe doet. Dat jouw gevoel minder zwaar weegt. Dat jouw behoefte minder ruimte krijgt. Dat jouw grens pas telt als een ander die begrijpt, goedkeurt of prettig vindt.

Precies dat waar je in de liefde zo naar verlangt, geef je vaak wél aan de ander, maar nauwelijks aan jezelf.

Waar relatiepatronen vandaan komen

Waarom dat zo gaat, heeft meestal meerdere lagen. Vaak begint het niet in de relatie waarin je vastloopt, maar veel eerder. In wat je hebt geleerd over liefde geven en ontvangen.

Zien waar jouw patronen je onzichtbaar hebben gemaakt

En daar begint ook het echte werk.

Bij zien waar jouw patronen je onzichtbaar hebben gemaakt.

Waar je dacht dat aanpassen hetzelfde was als liefhebben. Waar je voelde dat iets niet klopte, maar je jezelf er toch weer overheen zette. Waar je jezelf vertelde dat het allemaal niet zó erg was, terwijl je vanbinnen steeds verder naar de achtergrond verdween.

Je relatiepatroon doorbreken begint bij bewustwording

Dat inzicht is pijnlijk. Maar het is ook het punt waarop er iets kan kantelen.

Want precies daar ontstaat ruimte.

Om te zien wat je doet. Wanneer je zwijgt. Wanneer je jezelf wegduwt zodra het spannend wordt. Wanneer je de verbinding met de ander probeert te redden door de verbinding met jezelf los te laten.

Je hoeft niet langer te verdwijnen om verbonden te blijven

Je hoeft niet langer te verdwijnen om verbonden te blijven.

Je mag leren aanwezig te blijven. In je gevoel. In je behoefte. In je grens. In je eigen leven.

Dat is terugkomen bij jezelf. Eerst aarzelend misschien. Onwennig ook. Maar wel steeds eerlijker. En vanuit daar ga je andere keuzes maken.

Keuzes die beter aansluiten bij wat jij nodig hebt en bij wie jij bent.

Jezelf niet langer kwijtraken in de liefde

Wil je hiermee aan de slag?

In mijn traject Verander je relatiepatroon neem ik je stap voor stap mee in het herkennen en doorbreken van patronen waarin je jezelf kwijtraakt in de liefde.