Sterker na je scheiding

Als je in overlevingsstand staat

Ik zie in mijn werk veel vrouwen die net uit een verbroken relatie komen. Soms enkele maanden na de breuk, soms al wat jaren verder. En soms zitten ze er nog middenin.

Degene die er middenin zitten staan vaak in overlevingsstand. Er komt nogal wat over je heen, zeker als je samen kinderen hebt.
Alles is onzeker en wankel. Wat gisteren was, wat vandaag is, wat morgen wordt, niets is meer vanzelfsprekend.
Veel zekerheden zijn weg.

Als ze bij mij komen, zijn ze verwikkeld in een nare strijd met hun ex-partner. Vaak gaat het om financiën en om de omgang met de kinderen. Wel of geen co-ouderschap. Pittige onderwerpen die heel strijdgevoelig zijn.

In de eerste periode is het logisch om in de overlevingsstand te gaan staan. Om praktisch te zijn. Je hebt dat meestal nodig om dringende zaken geregeld te krijgen.

Maar als de eerste storm is gaan liggen. De eerste afspraken duidelijk op papier staan. Dan komt de realiteit soms als een mokerslag bij je binnen.

Als de storm gaat liggen

Dan ontstaat er ruimte om de realiteit tot je door te laten dringen.

De realiteit van het alleen zijn. Geen partner meer. Geen wij. Ander toekomstplaatje.
Voor sommige is dat een opluchting. Voor andere is het een leegte waar ze zich geen raad mee weten.

Je gaat terugkijken.

Wat is er eigenlijk gebeurd in die relatie? Wat heb jij ingeleverd? Wat heb jij weggegeven, jaar na jaar?

Je noemde het begripvol zijn. Flexibel. De ander ruimte geven. Niet moeilijk doen.
Maar wat was het eigenlijk?

Dat zijn geen makkelijke vragen. Want de antwoorden wijzen niet alleen naar hem. Ze wijzen ook naar jou.
Omdat jij er ook bij was. Omdat jij ook keuzes maakte. Bewust of niet.

Wie ben jij, los van die relatie?

De vraag die misschien wel de moeilijkste is.
Wie ben jij eigenlijk, los van die relatie?

Want veel vrouwen die ik zie hebben zichzelf een beetje verloren. In al die kleine momenten waarop ze kozen voor de ander. Voor de rust. Voor de lieve vrede.

Ze pasten zich aan. Zeiden niet alles. Zetten hun eigen behoeften opzij.
En op een gegeven moment wisten ze niet meer zo goed wat ze zelf wilden. Wat ze zelf dachten. Wie ze zelf waren.

Angst, schaamte en twijfel

Dat zie ik bij alle vrouwen die bij mij komen. En daar gaan we ook mee aan de slag.

Ze zijn zichzelf opnieuw aan het ontdekken. Hun identiteit aan het opbouwen. Stukje bij beetje.
En dat gaat niet zonder pijn en niet zonder frustratie.

Want wat er vaak ook is, naast al het praktische en het gevecht, is angst. Schaamte. Onzekerheid. Schuldgevoel.

Angst voor wat er komt. Voor het alleen zijn. Voor of ze het wel redden.
Schaamte over hoe het is gelopen. Over wat anderen denken. Over keuzes die ze hebben gemaakt.

Onzekerheid over wie ze zijn zonder de ander. Zonder die relatie als houvast.
En schuldgevoel. Over de kinderen. Over wat ze hadden kunnen doen. Over wat ze niet hebben gedaan.

Twijfel. Aan hun eigen keuzes.

Op het moment dat ze voor zichzelf opkomen, twijfelen ze. Is dit wel terecht? Mag ik dit wel vragen? Stel ik me niet aan?
Op het moment dat ze een grens aangeven, twijfelen ze. Ga ik nu te ver? Ben ik niet te hard?
Op het moment dat ze voor zichzelf zorgen, twijfelen ze. Verdien ik dit wel? Is dit niet egoïstisch?

Dat zijn zware dingen om mee rond te lopen.

Hoe ik werk

Dat is waar ik vrouwen in begeleid.

De meesten komen bij me binnen met de focus op de ander. Hij moet veranderen. Hij moet het anders doen. Zolang dat niet gebeurt, kunnen ze niet verder.

Dat begrijp ik. Maar het maakt je afhankelijk van iemand die jij niet kunt sturen.

Mijn aanpak is anders. De focus gaat naar jou. Wat kun jij veranderen? Wat kun jij anders doen? Wie ben jij? Wat wil jij? Wat wil je anders dan dat het nu is?

En naar jou als ouder. Hoe zorg jij ervoor dat je kinderen uit de strijd blijven? Wat kun jij doen om ze te ondersteunen? Hoe blijf jij, midden in alles wat er speelt, een stabiele basis voor hen?

Dat zijn vragen waar jij iets mee kunt. Waar jij invloed op hebt.

En dat geeft iets terug. Grip. Richting. Het gevoel dat jij ergens aan het stuur zit.

De verandering

En als dat kwartje valt, zie ik vrouwen groeien.

Sterker worden. Steviger staan.

Ik zeg niet dat het makkelijk gaat. Het is hard werken. Het vraagt moed om eerlijk naar jezelf te kijken. Om patronen te zien die je liever niet ziet. Om keuzes te maken die soms eng voelen.

Om je focus terug te leggen naar jezelf zodra het toch weer naar de ander gaat.

Maar de vrouwen die dat doen, die zie ik veranderen. Die zie ik terugkomen naar zichzelf.

Vrouwen die binnenkwamen met het gevoel dat het leven hen overkwam.
Dat ze geen invloed hadden. Dat ze werden geleefd.
Die gaan anders weg.

Met hun eigen kompas. Met de regie in eigen handen.

En dat maakt me trots. Op hen. Op hun moed en kracht. Wat ze altijd al in zich hadden, maar diep was weggestopt.

Herken jij jezelf in dit blog?

Dan is het traject Verander je relatiepatroon misschien iets voor jou.

Een online traject zodat ook jij kunt ervaren dat je meer in je hebt dan je nu voelt. Dat je patronen kunt zien en veranderen. Dat je terugkeert naar jezelf.

Je leert waarom je steeds in dezelfde dynamiek terechtkomt. Waarom je bepaalde mensen aantrekt. Waarom een nieuwe relatie op de lange termijn toch hetzelfde voelt.

En hoe je terugkeert naar je eigen kompas. Hoe je ruimte maakt om het anders te doen.

Je volgt het traject in je eigen tempo, zelfstandig, wanneer het jou uitkomt.