Je kunt omringd zijn door mensen die van je houden en je toch alleen voelen
Vorig jaar overleed mijn moeder. Ik had lieve mensen om me heen. Vrienden die belden, familie die er was.
En toch miste ik iemand.
Niet alleen iemand die meeleefde. Maar iemand die er gewoon was. Die naast me zat zonder dat ik iets hoefde te zeggen. Die er nog was als iedereen naar huis ging.
Dat is een andere soort alleen zijn.
Je hoort erbij. En toch mis je iets.
Bij vrienden en familie ben je welkom. Je hoort erbij. Ze denken aan je, ze vragen hoe het gaat, ze willen je zien.
Maar je bent één van velen.
Bij een partner ben je de enige (bij de juiste partner dan). Degene aan wie hij denkt als er iets grappigs gebeurt. Die hij mist als je er niet bent. Voor wie hij de deur opendoet.
Dat is een heel specifiek soort verbinding. En als dat er niet is, kun je omringd zijn door mensen die van je houden en toch dat lege plekje voelen.
De kleine momenten
Gisteren was ik een dagje weg met vrienden. Gezellig, mooi, een goede dag.
Maar ook moe. En thuis nog het avondeten maken. Alleen.
Op dat moment mis je niet een groot romantisch gebaar. Je mist gewoon iemand om het samen mee te doen. Die even de pan overneemt. Die vraagt hoe de dag was.
En in de zomer zijn die momenten zichtbaarder. Ik zie jonge gezinnen buiten. Spelende kinderen, foto's maken, herinneringen bouwen samen. Het brengt je terug naar wat je ooit had. Of naar wat je had gewild.
Samen barbecueën in de tuin. Met z'n tweeën op een terras. Een vakantie plannen met iemand die er net zo naar uitkijkt als jij. Samen lui op het strand liggen zonder dat je iets hoeft.
Het gaat niet eens zozeer om die activiteiten zelf. Het gaat om de vanzelfsprekendheid. Dat er iemand is voor wie jij de eerste keuze bent. Niet dat je moet leuren met jezelf. Niet moeten bedenken wie er misschien wel mee op vakantie wil. Maar gewoon: wij gaan.
Geen groot drama. Maar een klein gemis dat er gewoon is.
Je zegt er niet veel over
Je wilt niet zeuren. Je hebt het goed, dat weet je ook wel.
Maar soms is er gewoon dat gevoel. En dat mag er zijn.
Wat je ermee kunt
Toelaten dat het er is. Niet wegduwen, niet relativeren met "ik heb het toch goed."
Gewoon even erkennen: dit mis ik.
En dan verder kijken. Niet naar wat je mist, maar naar wat je wilt. Wil je weer die verbinding? Ben je er klaar voor? Durf je het aan?
Want dat zijn andere vragen dan "wanneer komt hij." Het zijn vragen over jou. Over wat jij wilt, wat jij aankunt, waar jij staat.
De relatie die je met jezelf hebt bepaalt welke relaties je aantrekt. En hoe je daarin staat. Als je vanuit leegte zoekt, trek je andere mensen aan dan wanneer je vanuit stevigheid zoekt.
Dat is waar ik met vrouwen aan werk. Niet het gemis wegmaken. Maar steviger worden in jezelf, zodat je vanuit kracht kiest. Voor de juiste verbinding. Op het juiste moment.